با یاد و تمنای یاری از پروردگار و تمام اهل درستی و نیکی و حق و عدالت با عقاید و آیین های گوناگون 

اشتباهی که اغلب هنگام پی بردن به چگونگی خلقت خودمون انجام میدیم و میریم سراغ سرآغاز پیدایش عالم !

همون‌طور که در مطالب گذشته بیان شده ، تعاریفی گوناگون درباره ی واژه ی ، جهان ، دنیا ، عالم و زمین مطرحه و گاهی ما به اشتباه اینهارو یکی میدونیم و اما موضوع این مطلب درباره ی زمانیه که ما به چگونگی خلقت خودمون معطوف میشیم . بسیاری نسبت به پروردگار و به پرشمار مسائل غیر از جمله نظریات داروین در تأمل میشیم و نکته ی مهم اینه که از باور بنده ما گاهی در جریان این تفکرات ، به اشتباه میریم سراغ منشأ پیدایش هستیِ عالم ‌و همه چیز » ، « در حالی که خیلی مواقع لازمه تنها به فعل حال و موجودیت کنونی توجه کنیم » . باورمندم اگر به حدود کافی نسبت به زمان حال و پدیده های جاری شناخت داشته باشیم ، نیمه ای بیشتر راه رو به جهت درک چرایی خلقت و زندگی کردنمون پیش رفتیم و یه جورایی میشه گفت بعیده به پوچی و گمراهی گرایانیده بشیم ولی اگر بریم سراغ خلقت عالم و خالق عالم و در ابتدای این کنکاش از زمین و تاریخ زمین فراتر بریم ، احتمال داره افکارمون همچون قایقی در دلِ اقیانوسی عظیم ، در گردآب گیر بی افته . با توجه به این خیلی مواقع هست که ایجاب میکنه به اصطلاح ما داستان رو از وسط شروع کنیم و نهایتاً به آغاز آفرینش در زمین متوجه و معطوف بشیم و به مرور به چرایی و چگونگی آینده و گذشته هم پی می‌بریم و در حقیقت این موجب میشه شناخت وجودیمون تقویت بشه تا نه فقط گمراه نشیم بلکه تفکر و کنکاش های علمیمون هدفمند و مفید واقع بشه .