با یاد و تمنای یاری از پروردگار و تمام اهل درستی و نیکی و حق و عدالت با عقاید و آیین های گوناگون 

رعایت اصلی بسیار مهم در اوضاعِ حساس ‌و متلاطم ، همزاد پنداری و خویش را جای غیر و قرار دادن و سپس سنجیدن اوضاع و بازگشت عجیبِ اعمال !

یه مواقعی هست که اوضاعی مخاطره آمیز و بسیار حساس حاکمه ، غیر از اینکه در مقاطعی غیر میبایست به این طریق و اصل توجه داشته باشیم و غیر از اینکه این مقاطع بسیار طولانی تر از حد انتظارمون می‌تونه باشه و فارغ از اینکه مواجه نسبت به « رفع سوء » بسیار بسیار مهم تلقی میشه ؛ طریق و اصلی مهم هست که اگر با عنوانِ عجایب ازش یادآور نشم ، از اَهمِ کلامم کاستم . شرحِ این موضوع بسیار سادست ، هر مواجه ی ما به خودمون و اطرافیانمون باز میگرده ، حتی علم فیزیک هم اینرو به روشنی تصدیق می‌کنه که اگر برای یک جسم به اندازه ی یک ملکول و سلول در جهان تغییر و جابجایی ایجاد بشه ، تمام جهان تحت تاثیرش قرار میگیره ! یه وسیله ی تزئینی هست به اسم توپ‌های ضربه ایه نیوتونی که شبیه به آونگ و پاندوله ، چنتا توپ هستند که با نخ به میله ای صاف وصل شدن ، اگر از یک سو ، یکی از توپهارو برداریم و رها کنیم ، برمیگرده و تمام موازنه ی فیزیکی رو تخت تاثیر قرار میده . و میشه گفت مالیت جهان و چیزی که به اسم کارما هم عنوان شده دقیقاً به همین شکله ، هر عملی از سوی ما ، بازگشتی غیر قابل اجتناب داره ، اگر خوب و موافق درستی ( صَلَح ) و نیکی ( أحسن ) باشه ، به همون شکل برمیگرده و اگر نادرست باشه هم بدیهیه که بازگشتش ، سرانجام به همون شکله مگر اینکه بخشش در کار باشه که هرگز نمیشه روش حساب کرد !

حالا به حکمتو فلسفه رجوعی کنیم تا مشخص بشه چرا همواره و اللخصوص در اوضاعِ حساسِ مذکور باید به گفتار و کردارمون بسیار توجه داشته باشیم . قطعاً هر موقع بخواد تغییراتی عمده و دربرگیرنده در مجموعه ها ایجاد بشه ، غیر از این نیست که از دو مسیر میگذره ، مسیرِ درست و نیک و صحیح و یا مسیر نادرست و در مطالب گذشته به این اشاره شد که چرا آبادانی و پیشرفت گاهی با جنگ و غارت و گاه با بهره‌بریِ بهتر و بیشتر از منابعی بی پایان در جهان ، به طریقه های صحیح و مناسب در عالم شکل میگیره . حالا در نظر میگیریم به هر شکل این وقایع و تغییرات در حالِ وقوعه و قراره واقع بشه ، چونانکه وسیع و دربرگیرندست ، هم حساسیت و هم قدرتِ تاثیراگذاریش به دلیلِ اهمیتش افزایش پیدا می‌کنه . اجازه بدید با یه مثال بهتر بیانش کنم ، ما مجموعه ای هستیم که از نظر وسعت مرز و بوم ، جمعیت و دارایو قدرت های گوناگون به اصلاح میانه محسوب میشیم ، حالا میایم در مواجه با مجموعه ای کم وسع تر از خودمون مواجه ای داریم که بسیار عادلانه و منصفانست ، اینجا احتمالِ اینکه مجموعه های وسیع و قدرتمندتر از ما به همین شکل باهاشون مواجه داشته باشند افزایش پیدا می‌کنه ! و البته که همانا نمی‌تونیم عملی ناصحیح انجام بدیم و روی بخشش حساب کنیم ، اینجا هم نمی‌تونیم بگیم حالا ما مواجه ای خوب داشتیم و باهامون مواجه ای خوب نشد ، هم چاره ای غیر از این نیست که مواجه ای به نحو احسن داشته باشیم و هم متکی بر اصول و در نگاهی توأمِ با آینده نگری ایجاب می‌کنه که مواجهاتمون خوب باشه . اما « اگر مواجهمون تو هر زمینه ، نسبت به هر جانبِ درونی و یا خارجیِ مجموعه ، وسیع و تواناتر و یا کم وسع تر و حتی نسبت به خودمون ناصحیح باشه ، گاهی متوجه بازگشتش میشیم و گاهی اونطوری میشه که به اصلاح متوجه نمیشم از کجا خوردیم و سرانجام پس از محنت فراوان متوجه میشیم که عیب و اشکال و نقصِ کار از کجا بود » ! حالا یه راه حل مهم مطرحه و اون همزادپندارییه و اینکه خودمون رو جای دیگران قرار بدیم ! قطعاً لازمه ی این نه فقط توانایی شخصی به جهت فهم و ادراکِ موضوعات گوناگون بلکه دسترسی به امکانیه تا بتونیم اوضاعِ جزء تا کُل رو متوجه بشیم تا اون تعادل ، ثبات و استحکام به نحو احسن به ارمغان بیاد و فراموش نکنیم که این مهم به واسطه ی فعالیت های یکایک اعضاء مجموعه حاصل میشه . 

اگر بسیار مختصر بخوام این مطلب رو بیان کنم ، باید بگم بسیار مهمه که مراقب باشیم هر مواجه ی ما ، اعم از گفتار ، همانا تاثیری بر جانبِ مقابل داره ، به جانبِ خویش و اطرافیان هم تاثیراتش به طریق های گوناگون و از سوی جوانب گوناگون بازمیگرده ، چه ازش آگاه باشیم و چه نه ! مثلاً وقتی ما نسبت به کوچکتر خوبی کنیم ، بزرگتر بهمون خوبی و موجب راهگشایی میشه . گاهی سراغ راه گریز میریم تا خویش و پیرامونمون رو از هر آنچه ممکنه ایجاد بشه ایمن کنیم ، بنظرم این نشدنیه و یا بسیار بسیار سختر از اونکه بخوایم دقیق و عمیق مراقب یکایک مواجهات خویشتن و پیرامونمون باشیم و « خودمون رو جای دیگران قرار بدیم و به بزرگیو کوچیکی موضوع توجه نداشته باشیم ، سپس مواجه کنیم و البته که مواجه ی صحیح رو دریابیم که لازمه ی اون شناخت صحیح و شناختِ صحیحِ هرچه وسیعتره پس گسترش دانایی صحیح ، دانایی صحیح و متکی بر اصول که چه بسیار ارزشمنده » .

جا داره اینجا بر اهمیت رسانه های ارتباطی به طریقه ی مذکور ، بستری متعلق به متخصصینِ اهل علوم و دانش‌ها در زمینه های گوناگون و حضور و مراجعه ی عموم نیر یادآور بشم .

با امید سلامتی و خوبی برای همه .