با یاد و تمنای یاری از پروردگار و تمام اهل درستی و نیکی و حق و عدالت با عقاید و آیین های گوناگون 

گاهی فشار و تحمیل طبیعت به جهت اصلاح ، نتیجه ی معکوس داره ، نقش ما چیه ؟

تابحال شده احساس کنیم طبیعت به شکلی عجیب موجبِ فشار ، رنج و سختی میشه ؟! مثلاً یه شهری که بیماری های عجیب درونش پدیدار میشه و یا دائماً سیل میاد و بسیاری موارد دیگه قطعاً همشون دلیل علمی داره و من اصلاً مقصودم این نیست بخوام بگم طبیعت مثلِ یه سیستم هوشمنده که عادلانه و حکیمانه نسبت به موجودات مواجه داره ، اصلاً موضوع این نیست که چطور و چگونه و از چه سویی فشار ، سختی ، مشکل و چالش ایجاد میشه ، نکته اینه که نقش ما چیه ؟! گاهی خودمون تحت تأثیرش و گاهی گزندی نسبت بهمون نیست ولی آیا میبایست در اینچنین اوضاع دیگران و حتی خودمون رو رها کنیم و یا به جهت رفعش گام برداریم ؟! تو مطلب قبلی به این اشاره شد که انسان اجازه ی ایجاد سختی و بدی و آسیب رو نداره مگر در مواقعی پیچیده که بهش اشاره شد ، اینجا به اصلی دیگه یادآور میشم ، همانا بهش معتقدم ، انسانِ جویای سعادت و رستگاری میبایست دائماً درپی خوبی به خودش و دیگران باشه ، البته گاهی دفاع از دیگران که حتی با جنگیدن به ارمغان میاد میشه خوبیِ حاصل شده برای خوبان ! باورمندم اصلاً انسان بالکل برای خوبی آفریده شده مگر در مواقعی پیچیده و ناگزیر و اگر ما به موارد و مواقعی استثنایی و ناگزیر معطوف بشیم ، می‌تونه دلیلش شرایط ، اوضاع ، حالات و افکاری به اصلاح مسموم باشه